STORMLoop

LUTGART DE MEYER

Op haar 95 jaar beleeft Lutgart De Meyer (Geel 1924)  de wonderjaren van haar leven. Een tijd geleden maakte French 8, een filmcollectief met Jan De Schutter, Peter Geerts en Steve Spruyt de documentaire ´Joie de Vivre´ over Lutgart. De oudste deelnemer aan STORMLoop gaat bewust solitair door het leven. Ze maakt geen kunst om er rijk van te worden. Haar leeftijd verraadt de joie de vivre waarmee ze door het leven gaat.
Lutgart De Meyer was in 1958 een van de stichters van G58, de kunststroming die Antwerpen op de internationale kaart zette en waar oorspronkelijk ook Nijlenaar Jef Verheyen toe behoorde. Er is nauwelijks iets wat Lutgart niet inspireert. In haar creatieve recyclageproces verwerkt ze fonkelende jasknopen op plankjes tot een melkweg, transformeert ze tafelpoten tot een sierlijk ying en yang-sculptuur of ziet ze de blauwe Donau verschijnen in een meterslange wollen streng.
"Materiaal koop ik nooit, maar vind ik", zegt De Meyer. "Elke vrijdag ga ik naar de Vrijdagmarkt, waar ik met andere oudere dametjes een vriendenclub heb gevormd. Zij zoeken mee met mij naar wat ik kan gebruiken. De spullen liggen soms maandenlang bij me thuis voor ik ontdek wat ik ermee kan aanvangen".
Te zien in De Lakenhal
TOM LIEKENS

Tom Liekens (°1977, Bonheiden) is in Herentals bekend als bezield leraar schilderkunst in de Herentalse academie. Zelf leerde hij het métier bij levende legende Fred Bervoets aan de Antwerpse Academie voor Schone Kunsten. In zijn ruim twee decennia overspannende carrière heeft hij al ruim twintig solotentoonstellingen gehouden, vaak in de bekende galerie De Zwarte Panter.
Het werk van Liekens is door zijn originaliteit qua onderwerpen en uitwerking zeer herkenbaar. Dat geldt voor zijn monumentale schilderijen, maar ook voor zijn collages. Opvallend is zijn interesse in de natuur. Hij is gefascineerd door de weinig realistische wijze, zeg maar de kunstmatige wijze, waarop fauna en flora worden voorgesteld op schilderijen, in sprookjes of in films. Ook de artificiële wereld van dierentuinen, natuurhistorische musea en tropische plantenkasten vormen een blijvende bron van inspiratie. Steeds weer is zijn werk overladen met kunst- en cultuurhistorische verwijzingen.
www.tomliekens.com
Te zien in de Lakenhal + Art Center Hugo Voeten
JEF MOSTMANS

Jef Mostmans is gespecialiseerd in houtdraaiwerk. Zijn fascinatie voor de materie begon 30 jaar geleden. Door zijn wiskundige achtergrond construeerde hij in de beginjaren vooral geometrische objecten, later kwamen schalen en open vormen. Zijn huidig werk bestaat vooral uit holle, gesloten vormen.
Het hout dat hij gebruikt, komt hoofdzakelijk van dikke oude bomen, die werden verwijderd omwille van ziekte of rot. Deze bomen vertellen onder hun schors een hele geschiedenis door hun onregelmatigheden, knotsen, scheuren en kleuren. De uiteindelijke vorm is afhankelijk van de exploratie in het materiaal. Mostmans probeert daarbij een goede balans te vinden tussen vorm, kleur en tekening, met een voorkeur voor kleurschakeringen door aantasting van houtschimmels. Ook de boomschors speelt vaak mee in zijn werk.
Mostmans wil met het draaiproces de natuurlijke schoonheid van het hout in de kijker plaatsen. Hierdoor krijgen de bomen een nieuw leven, en zelfs meer appreciatie dan in hun natuurlijke vorm.
Te zien in De Lakenhal
ATELIER HAUTE CUISINE

 

Vergis u niet. U krijgt geen koks, geen eettafel, geen eten. Wat u wel op uw bord krijgt? Het werk van een in 2009 door Benny Conings en Berd Tyskens opgericht designersscollectief. Dit collectief legt haar focus op lichtsculpturen en bekomt, net zoals een kok ,een nieuw eindproduct door verschillende ingrediënten met elkaar te vermengen. Naast lichtsculpturen vervaardigt het collectief ook handgemaakte objecten, meubels en specifieke, ruimtegebonden installaties.
Tijdens de jongste editie van Pukkelpop verzorgde het duo uit Wilsele nog een lichtinstallatie voor de artiestenruimte. Impressionant waren ook hun 'Vurige Vijvers' in Genk, hun lichtkunst in het Beaulieukasteel in Machelen en de verlichte catacomben in Valkenburg.
Conings (°1983, Maasmechelen) en Tyskens (°1981, Genk) zijn beiden afgestudeerde studenten interieur vormgeving en grafisch ontwerp . Met hun lichtobjecten willen zij op een positieve en inspirerende wijze een afdruk achterlaten, door eigenzinnige en originele creaties, gebracht met een behoorlijke dosis lef. Een creatie is voor hen geslaagd als het een gevoel of een reactie uitlokt bij de toeschouwer. Inspiratie halen ze uit dagelijkse zaken zoals een schaap, een boom of een vat.
www.haute-cuisine.be
Te zien in De Voorzienigheid
VEERLE DE SMET

Veerle De Smet (°1972) is schilder en installatiemaker. Zij is geboeid door de kwetsbaarheid van het leven en de manier waarop iemands eigen evolutie door externe factoren kan veranderen. Dit idee trekt ze door op intermenselijk en maatschappelijk vlak.
De menselijke groei is organisch en onvoorspelbaar, vindt Veerle. Door evolutie en tijd zien we dat alles vergankelijk is en dat zowel processen als ruimtes zich mee ontwikkelen en andere betekenissen krijgen. Zo komt een wisselende relatie tot stand tussen het individu, de ruimte en de tijd. Er ontstaat een vervreemding en ontwrichting van de mens in zijn verhouding tot het leven. Die verstoring vormt de basis voor het vervaardigen van haar werk.
In het oeuvre van Veerle krijgt polyester sinds een aantal jaren een uitloper in installaties, met video als extra component. Tegenwoordig ontgint De Smet haar praktijk verder door middel van keramiek. Waar ze eerst in polyester gladde vormen maakte, gebruikt ze nu klei als tegenwicht.
NTER-ACT is een belevingswerk, bestaande uit een verzameling organische vormen in een landschap, waarin een labyrint is uitgewerkt. Sommige zijn voorzien van geur en geluid. De klanken zijn opnames die verwijzen naar de oerkreet, een eeuwenoud communicatiemiddel. Het gezoem van bijen staat voor groepsverbondenheid. Het gerommel van de darmen – onze tweede hersenen - staat voor verstoring.
ww.veerledesmet.be
Te zien in De Voorzienigheid
ANN RIKKERS

De kleurrijke tekeningen van Ann Rikkers barsten van de spontaniteit. Haar beeldtaal is grafisch en intens, vol vormelijke spelletjes. Rikkers, die tot grote tevredenheid van haar studenten tekenkunst en grafiek doceert aan de Stedelijke Academie van Herentals, tekent vanuit het buikgevoel. Veelal zijn haar tekeningen spontane impressies van wat zij ziet tijdens een wandeling of een buitenlandse reis. Vaak blijven die tekeningen in haar schetsboek, soms worden ze later verder uitgewerkt.
Ook interieurs boeien Rikkers, met name de manier waarop mensen hun interieur omvormen tot persoonlijke ruimte. Denk er aan: "a home is not a house". Rikkers droomt ervan ooit een boek met binnenhuistekeningen, zonder fysieke menselijke aanwezigheid, uit te brengen.
Met een arsenaal aan vetkrijt, collages en patronen gaat ze aan de slag. Laag na laag wordt de ondergrond bedekt en weer zichtbaar gemaakt tot de compositie haar frivoliteit evenaart.
instagram #rikkersann
Te zien in De Voorzienigheid
ROTMONSTER

  

Rotmonster is veel in één. Hij is een knutselaar van het eerste uur. Een decorateur met een verleden als etalagist en liefst een toekomst als taxidermist. Een existentiële droom begraven, maar nog vele andere te ontdekken. Een doener zonder grote k, maar zoekend.
Onderzoekend neigt hij naar legerstocks en afvalbergen. Zijn waarneming is analytisch, oplossend en dwingt een overzicht af. Hij kan genieten van verkeersoverzichten en vieze saucissen. En ook architectuur. Groot of klein. Als er maar uniformiteit in zit en een groteske adem heeft. Zijn installaties zijn momenten gedicteerd door het Rotmonster zelf, gelegen op plaatsen die niet toegankelijk zijn. Hij sleurde, als hij kon, alles mee. Want alles verdient een plaats.
Hij graaft bruter dan een archeoloog maar met hetzelfde respect. Hij wil niets vertellen, hij pretendeert geen waarheid. Hij wil verder zoeken en de strijdlust sussen. Een op-het-randje-van gevaarlijk vuur dat je moeilijk kan blussen.
Te zien in de Kapel van het Scheppersinstituut
LAURENT IMPEDUGLIA

Laurent Impeduglia (°1974) is een Luikenaar, met een Vlaamse moeder en een Siciliaanse vader. Hij geeft les aan de' Académie Royale Des Beaux Arts van de "ville ardente". Impeduglia maakt zogenaamde Bad Pop Art. Zijn wereld is er een van doodshoofden en geraamten, palmbomen en Batman, King Kong en sportauto’s, figuren uit computerspelletjes, vallende rotsblokken en de onvindbare Jezus. Zijn stijl is simpel en direct, onaf en ruw, verwant met de comic.
Wat bij een eerste blik een toevallig samenraapsel van werelden lijkt, vol humor en anarchisme, blijkt ook een donker universum vol met cryptische symbolen en teksten in het Latijn. Om Impeduglia ten volle te smaken, is enige kennis van de kunstgeschiedenis nodig. Zijn werk is dat van een Jeroen Bosch in het tijdperk van tv en videogames. Zijn humor is bijtend, grenst soms aan het nihilisme. Het verleden weegt op de kunstenaar, de toekomst roept onzekerheid op. Geprangd tussen de twee is het nu.
Waarom "Bad" pop art? Impeduglia apprecieert dat de Pop Art het materialisme van haar tijd aan de kaak stelde, maar aanvaardt niet dat die kunstrichting zelf afgezakt is naar grote oppervlakkigheid. In het werk van de gedreven Luikenaar primeert de spot, en ook, gelukkig maar, de zelfspot.
www.impeduglia.com
Te zien in de Kapel van het Scheppersinstituut
SJIMMIE VEENHUIS

Sjimmie Veenhuis (1984) studeerde Grafische Vormgeving in Zwolle en Autonome Beeldende Kunst (specialisatie schilderkunst) aan Academie Minerva in Groningen. Hij maakt installaties waarin hij alledaagse materialen in hun oorspronkelijke vorm een transformatie laat ondergaan. Deze herinterpretatie gebeurt niet alleen op formalistisch vlak, doordat herkenbare eigenschappen van het materiaal een compleet nieuw beeld afdwingen, maar ook op inhoudelijk niveau als gevolg van de vervreemdende samenvoeging van bestaande verschijningsvormen met een sterke communicatieve waarde.
In mensentaal komt dit op het volgende neer:  door alledaagse materialen intact te laten, legt Veenhuis zichzelf een soort beperking op met wat hij ermee kan maken. Het materiaal behoudt zijn oorspronkelijke vorm, en de uitdaging bestaat erin, er iets mee te doen waardoor het wegkomt van de betekenis die het van zichzelf heeft en van het object zelf.  Tussen materiaal en de toepassing ervan moet een niet voor de hand liggend spanningsveld ontstaan.
Met gevoel voor symmetrie en ritme bieden Veenhuis' gelaagde werken een reflectie op de vanzelfsprekendheid van bestaande aspecten uit onze directe omgeving en leefwereld.
sjimmieveenhuis.nl
Te zien in de Kapel van het Scheppersinstituut
ELLEN VRIJSEN

 

In het werk van Ellen Vrijsen(°1979, Turnhout) kan je stellen dat we op een wandeling zijn vertrokken, eentje waarbij we verschillende situaties en personages ontmoeten. Verhalen en personages hebben hun oorsprong in de wonderlijke gevoelssfeer van tekenaar en schilder Ellen Vrijsen, een leven dat doorspekt is van vragen en verwonderingen, emoties en overpeinzingen. Haar onderwerp is het leven zelf: de mensen die zij ontmoet, plaatsen die zij bezoekt, boeken die zij leest.
Vrijsen verft en tekent met een losse, zwierige hand, maar is tegelijk heel nauwgezet in de expressie van de verschillende figuren. Met een enkele kleurtoets slaagt ze erin karakter te geven aan emoties en gebeurtenissen. Haar werken zijn gedurfd, haar kleuren zijn dynamisch en ongetemd.
Vrijsen is niet op zoek naar een waarheid, maar naar het aantonen van een andere wereld, om de onze beter te bevragen en te begrijpen. We worden als het ware geconfronteerd met beelden die een vraag oproepen, maar geen antwoord geven. Beelden die ons doen kijken, ontdekken en denken. "Soms zijn gewone dingen zo mooi, zij nestelen zich in mijn hoofd en komen er tot leven, in dialoog met andere beelden", aldus Vrijsen.
www.ellenvrijsen.com
Te zien in de Kapel van het Scheppersinstituut
KUNSTHUIS YELLOW ART

In 2017 en 2018 werd vzw Pas-sage (Kunsthuis Yellow Art en Kunstenplatform Rift.) gesubsidieerd via projectsubsidies binnen het kunstendecreet. Pas-sage was de enige organisatie - met, door en voor kunstenaars met een psychische kwetsbaarheid - die binnen de professionele beeldende kunsten gesubsidieerd werd. Tot ons grote spijt vernamen we half januari dat Yellow Art en Rift. dit jaar geen projectsubsidies zullen krijgen.
Wij betreuren dat een dynamiek die nog in volle ontwikkeling is, nu afgeremd wordt. In een dynamisch kunstenveld – dat cultuurparticipatie en inclusie in het hart draagt - zijn er organisaties nodig die kunstenaars met een psychische kwetsbaarheid een plaats geven in het Vlaamse cultuurlandschap.
Ter ondersteuning van dit schrijven, nodigt BHBH graag kunsthuis Yellow Art uit om de editiemap "10 kunstenaars | 10 edities " voor te stellen, gemaakt met en door mensen die verblijven, verbleven en samenwerkten met vzw Pas-sage. Deze editiemap, gaande van zeefdruk op textiel over linosnedes tot RISO - prints, bevat bijdragen van Karl Phillips, Luc Zwijsen, Lore Schuerman, Nelly Beraerts, Gerard Herman, Ignace Cami, August De Puysseleir, Jan Melis, William D.R. Cassier en Vaast Colson.
De opbrengst van deze map wordt gebruikt om toekomstige projecten bij Yellow Art te verwezenlijken.
www.facebook.com/kunsthuisyellowart
Te zien in Boothuis Brauhaus
VZW  THE POP SINGERS' BREAST WERE NOT REAL

The Pop Singers' Breast Were Not Real is een vzw die artiesten, muzikanten, sportlui en bekende personaliteiten managet. Deze organisatie brengt op de slotavond van STORMLoop op 26 mei vier performancekunstenaars naar het Boothuis: Valentine Kempynck, Fraukje Engels, Serge A. A. Proth en Johanna van Overmeir.
Johanna Van Overmeir (°1983) zal verder borduren op haar performance "Washing flags" die ze bracht tijdens het Performance Festival Brussel. Voor deze performance nam ze de 193 nationale vlaggen van de wereld en deed daar iets heel bizar mee. Het interdisciplinaire oeuvre van Van Overmeir omvat naast performance ook video- en beeldende kunst. Haar werk neemt vaak de vorm aan van een ritueel: eenzelfde handeling wordt telkens opnieuw herhaald
Fraukje Engels (Kapellen, °1984) studeerde af aan de KASK Antwerpen in de afdeling vrije grafiek. Ze brengt een performance rond het onderzoeken van beeld, lichaam en klank en het ontkoppelen van werkelijkheid.
Valentine Kempynck (°1963) performt rond patronen, hoe zich wassen, hoe het lichaam omvatten. Zij werkte een kwarteeuw als ontwerpster voor kostuum en decor binnen het theater. Dit evolueerde gaandeweg naar sociaal artistiek werk. Zij ontwikkelt nieuwe manieren om de dood een plaats in het leven te geven.
Serge A. A. Proth - what’s in a name - brengt een klankcompositie die al dan niet de voorgaande performances verbindt. Hij studeerde in 2016 af in de afdeling Visuele Kunsten van de KASK in Antwerpen.
Te zien in Boothuis Brauhaus
VZW UNTITLED

Vzw Untitled, de vaste tentoonstellingspartner van Boothuis Brauhaus (BHBH), brengt, waar anders dan op het Boothuis, een groepstentoonstelling rond "ghost images¨, een impressie, residu of expressie van wat eens was.
Vzw Untitled ontstond in 2006 in de Antwerpse underground, maar werd in 2011 ingekapseld aan boord. In aanloop van het vijfjaarlijkse verplicht bezoek aan een droogdok, besloten kunstenaars Tom Dries, Dries Segers en Karel Verhoeven iets te doen met dit verblijf. Het resultaat zijn grote etsen. Deze ontstonden door de stalen onderkant van BHBH in dit droogdok te laten zakken op geverniste koperen platen. Deze platen werden ingezuurd en afgedrukt. STORMLoop krijgt de primeur, gemaakt mét en getoond in dit schip.
Tom Dries studeerde in 2006 af als Meester in de Beeldende Kunsten en Grafiek. Hij vaart intussen al elf jaar rond. In die periode vonden, van Luik tot Gent, party's, tentoonstellingen, productvoorstellingen, workshops en optredens plaats op de boot. Toen Dries 40 werd - die datum houdt nog steeds verborgen - besloot hij meer de kaart van de kunst te trekken.
Te zien in Boothuis Brauhaus
POLIEN BOONS

Polien Boons (°1991, Bonheiden) studeerde af aan Sint-Lukas in Brussel. Ze zoekt de inspiratie voor haar beeldend werk in een onbevangen attitude van verwondering waarmee zij de wereld rondom haar bekijkt. Het falen van de menselijke drang om de wereld te controleren, wordt gekoppeld aan de allesoverheersende kracht van de natuur.
Boons is geïntrigeerd door het wezen mens als nietige entiteit ten opzichte van de sublieme natuurkracht. Tegenover die nietigheid staat de drang van de mens om zich als het middelpunt in het heelal te zien. In haar werk maakt Boons duidelijk dat dit verlangen om alles aan zich te onderwerpen, onbereikbaar is.
Onbereikbare gebieden dragen dan ook haar voorkeur weg. Het is immers nét door hun woestheid, dat de mens er nooit vat op kan hebben: sterrenhemels, berglandschappen, zeezichten …
In Boons visie van de geschiedenis bevechten in de mens twee archetypes elkaar: de rationele versus de emotionele mens. Dat gevecht vindt steeds plaats in het werk van Boons, al verhult de artieste niet dat haar voorkeur naar de gevoelsmens uitgaat.
cargocollective.com/PolienBoons
Te zien in Art Center Hugo Voeten
GERT DE KEYSER

Woont en werkt te Sint-Niklaas.
Gert registreert met bic en papier zijn blik op de hedendaagse wereld en geeft zo zijn persoonlijke reflecties daaromtrent weer. Zijn notities zijn woordenloos, maar willen de toeschouwer aanspreken vanuit een realistische weergave van zijn ervaringen van de werkelijkheid. Reeds geregistreerde reflecties omvatten onder meer thema's als religie, homofobie en vergankelijkheid. Zijn focus richt zich momenteel op verspilling, een thema dat op alle vlakken kenmerkend is voor een hoog-technologische wegwerpmaatschappij. Hij is nu druk in de weer zijn blik hierop ambachtelijk 'neer te pennen'. Hij beschrijft zijn eigen werk als 'geordende kribbel-krabbel'.
www.gertdekeyser.be
Te zien in Art Center Hugo Voeten
BART RAMAKERS

Bart Ramakers (1963) groeide op in de Maaskant, in de schaduw van de gebroeders Van Eyck. Van jongs af aan tekende, etste en schilderde hij, geïnspireerd door de Vlaamse Meesters, historische verhalen, barokke en romantische muziek en opera.
Zijn schilderachtige fotografische taferelen over de "human condition", nauwlettend geconstrueerde "tableaux", vertrekken dikwijls vanuit klassieke mythen, legenden en verhalen. Ze vertellen vanuit een hedendaags perspectief fabels van schoonheid en macht, passie en verraad, sensualiteit en brutaliteit, leven en dood, vaak met een licht ironische, sarcastische of humoristische toets. Goden worden mensen, man/vrouw verhoudingen worden regelmatig omgekeerd, en de christelijke moraal van lijden en verlossing wordt vervangen door een optimistisch en genereus hedendaags genieten. Fragmenten van mythen en legenden, opera's en filmklassiekers worden versmolten tot een nieuw verhaal, waarin nagegaan wordt wat (nog) zinvol is anno nu, het tijdperk van het uiteenspatten van het Westen.
In april 2018 verscheen het overzichtsboek “Revelations, 2007 - 2017”. Meteen daarna presenteerde hij AUTOPIA, een reeks automaten voor een nieuwe wereld, vanuit de vaststelling dat de mensheid onveranderlijk in dezelfde fouten en tekorten vervalt. Deze creaties (foto’s, video’s en installaties) reizen op dit moment heel Vlaanderen rond.
Dit jaar staan nog samenwerkingen op stapel met onder meer William Sweetlove en Panamarenko.
www.bartramakers.com
Te zien in Art Center Hugo Voeten
DANNY TULKENS

Danny Tulkens (°1953) uit Wilsele maakt de jongste jaren bronzen beelden door rechtstreeks in brons te werken. Hij snijdt, hamert, last en vormt bronzen platen van verschillende dikte tot het beeld dat in zijn hoofd zit. Zijn techniek van geslagen en gelast brons is niet vanzelfsprekend en veronderstelt de nodige technische kennis en vaardigheid.
Rode draad door het oeuvre van Tulkens is de mens en zijn relatie tot de wereld van natuur en cultuur. Tijd noch ruimte determineren de beeldenwereld van Tulkens. De eigenheden van de mens worden door hem onder de loep genomen en uitvergroot, waardoor de beelden soms lijken te baden in een irrealistische en surrealistische sfeer. Sarcasme, ironie en cynisme zijn nooit ver weg, worden echter nooit zwaar op de hand liggend.
www.danytulkens.com
Te zien in Art Center Hugo Voeten
JILL VANDORPE

Jill Vandorpe (°1989) maakt grafisch werk, tekeningen, collages en wandsculpturen. Hoofdzakelijk werkt zij op papier, soms in gips, lood en af en toe met hout, messing of zink. Haar werk baseert zich vaak op denkprocessen in al hun ongrijpbaarheid en hoe deze innerlijke wereld de realiteit vormgeeft.
In haar tekeningen probeert Vandorpe een (beeldend)  gesprek aan te gaan - tussen haar en het werk, ook tussen de werken onderling. Tegelijk wil zij een deel van de gesprek tonen, maar ook een deel onthullen. Dat laatste gebeurt door het werken met lagen, overlappingen en het weghalen van fragmenten.
Op die manier verbeeldt het werk de fragmenten van herinneringen, verhalen, projecties, enz. waaruit onze persoonlijkheid in ons hoofd tot stand komt, en tegelijk illustreert het een soort van machteloosheid in onszelf.
Bij Vandorpe liggen beeld en tekst (poëzie) steeds dicht bij elkaar. De beelden die zij maakt, kunnen net als woorden of zinnetjes in een gedicht door ieder anders worden geïnterpreteerd.
cargocollective.com/jillvandorpe
Te zien in Art Center Hugo Voeten
MARIE-ALICE BOSHOFF

 

   

Marie-Alice Boshoff groeide op in Oudtshoorn, Zuid-Afrika en verhuisde 14 jaar geleden naar België. Zij is docente bij School of Arts in Gent in het Atelier Grafiek. Hier begeleidt ze studenten in het eigen maken van verschillende druktechnieken.
In haar etsen en tekeningen toont ze haar kijk op de wereld, gevuld met dagdromen en een vleugje fantasie.
'Skep met hart en siel want dit is 'n groot vreugde'
cargocollective.com/mariealiceboshoff
Te zien in Art Center Hugo Voeten
OLYMPE TITS

 

Olympe Tits (°1992, Marseille) woont en werkt in Antwerpen. In de koekenstad geeft zij les aan de Koninklijke Balletschool en werkt zij als choreografe voor theaterproducties. Met ’Ten Dans’ wil Olympe Tits op fotografische wijze aantonen dat ‘opposite attracts’. Strijdigheden hoeven niet tegen te doen, ze kunnen ook elkaars aanvulling zijn. De focus ligt op het lichaam in de ruimte, het gebaar, de kleuren, de kleding, de omgeving en de emotie die zo een atmosfeer creëert. Het zijn die genuanceerde waarheden die Olympe met haar foto’s onderzoekt, interpreteert en vastlegt.
In een wereld waarin elke kleur om aandacht schreeuwt, laat Olympe de frêle en sierlijke lichamen van jonge danseressen balorige poses aannemen. Maar de ware aard van tegenpolen laat het eeuwige spel van aantrekken en afstoten niet onderdrukken. Olympe weet materialen tot gevoelige lijnen te herleiden en laat ze in een zwanendans hun lichamelijke tegenpool ontmoeten. Het resultaat is een choreografie van een stil gebarentaal. Soms fragiel, soms absurd.
Olympe toont een universum waarin kleuren recht op leven hebben. Soms lijken haar personages eraan te willen ontsnappen, maar er niet weg te geraken. Ze kunnen alleen maar daar zijn, op die ene plek. Olympe nodigt uit naar ze te kijken zonder het glas van de lens te doorbreken, in de anonimiteit van het wegkijken laat ze haar personages oorverdovend zwijgen.
www.olympephotography.com
Te zien in Galerie STORM
TOM HERCK

Tom Herck, geboren in Sint-Truiden in 1984, kiest als artistieke expressiemiddelen graffiti en sculpturale installaties. Een van zijn laatste projecten“Holy Cow” zorgde in de Gasthuiskapel van Borgloon voor bijzonder heftige reacties. Uit schaamte liet de plaatselijke burgemeester het werk nog afplakken.
Met zijn kunstwerk ‘Het Verval’, vol kaarten van gewezen wereldleiders en dictators, won  Herck vorig jaar de internationale wedstrijd ‘The corporate art awards’. Gezien zijn zin voor sociale bewogenheid vervat zit in zijn beeldtaal, kan het dan ook niet anders dat sommige werken discussie opwekken. Het zal Herck worst wezen.
Het werk van Herck is rauw, vol iconografische en symbolische verwijzingen. Qua onderwerpen heeft hij een uitgesproken voorkeur voor confronterende thema's, die zich in zijn schilderijen, sculpturen of installaties vaak uiten in geweld en agressie. Niet alleen in zijn onderwerpen, ook in zijn kleurgebruik kiest Herck voor scherpe contrasten. Voor zover de uitdrukking "geëngageerde kunst" nog mag gebruikt worden, zit het engagement van Herck in het bevragen van de rol van religie en sociale media in een zich atomiserende wereld. Zijn conflicten ontstaan uit de vanitas van de mens en het verval van een maatschappij.
tomherck.com
Te zien in de Lompenfabriek
BART VAN KRUNKELSVEN

De assemblages van Bart Vankrunkelsven (Herselt, 1975°) gemaakt van gevonden en gerecycleerde materialen komen letterlijk mechanisch tot leven. Ze getuigen van een surrealistische fantasie met een nostalgische ondertoon. Toch is er onderhuids een kritische kijk op onze hedendaagse maatschappij aanwezig.
De toeschouwer mag de assemblages zelf in gang zetten, soms actief door er een muntje in te gooien zoals op de kermis, soms passief. Vankrunkelsven, medeoprichter van OXOT in Westerlo, maakt gebruik van alle mogelijke technieken die hij nodig acht voor zijn werk. Zo maakte hij samen met productiehuis 'French 8' een kortfilm bij een assemblage ‘ça va sans dire’. Met deze film wonnen ze de prijs van de jury in het Filmfestival Kortgeknipt in 2016.
Het werk van Bart Vankrunkelsven valt sowieso altijd op. Soms door de grootte, af en toe door het lawaai, vaak met humor en altijd met een kwinkslag. Zijn werken vinden hun oorsprong bij de zoektocht naar oude, afgedankte materialen en voorwerpen. Door ze samen te brengen en uit hun oorspronkelijke context te trekken, blaast hij ze nieuw leven in. Dat nieuwe leven vertaalt zich dan ook in een beweging in zijn werk.
www.bartvankrunkelsven.be
Te zien in de Lompenfabriek
BART VAN DIJCK

Bart Van Dijck (°1974, Bonheiden, woont en werkt in Antwerpen) is een multidisciplinair kunstenaar. Zijn werk bestaat uit video’s, objecten, sculpturen, performances, foto’s, soundtracks en installaties.
Van Dijck is geïnteresseerd in de manier waarop groepen een identiteit creëren door het gebruik van symbolen en rituelen. Animisme, sjamanisme, folklore, subculturen en niet-westerse culturen zijn voor hem belangrijke inspiratiebronnen. Die fascinatie breidt zich uit tot zowel inheemse (carnaval, stoeten, volksspelen, ...) als uitheemse volkstradities en de vaak als minderwaardig beschouwde populaire cultuur.
Momenteel geeft hij les aan het KASK Antwerpen, waar hij als lid van de onderzoeksgroep Body and Material Reinvented het spanningsveld tussen beeldende kunst en rituelen onderzoekt. Tot voor kort was hij ook actief in Herentals als lesgever op de afdeling Animatie en Video (Anvi).
Van Dijck trekt de wereld rond op zoek naar plaatsen waar culturen en subculturen zich vermengen tot een nieuw geheel. Van Egyptische death metal, de hip hop scene in de Marokkaanse stad Salé tot Sjamanisme in Siberië.
Ook het occulte speelt een belangrijke rol in zijn documentaire ‘Spirits in Residence’, over het Künstlershaus Bethanien in Berlijn waar de geesten van vorige bewoners nog ronddwalen.
www.bartvandijck.be
Te zien zwervend over het STORMLoop parcours 
IGNACE CAMI

Ignace Cami (Antwerpen, °1986) is multidisciplinair beeldend kunstenaar, muzikant en medeoprichter van projectruimte CRYING space. In de werken van Cami staat identiteit centraal. In zijn oeuvre wordt duidelijk hoe hij zijn eigen identiteit als kunstenaar benadert en versmelt met cultureel erfgoed, wat uitmondt in een grote verscheidenheid aan beelden. Zijn kijk op de wereld is opgebouwd uit eigen herinneringen, het collectieve geheugen en een stevige injectie fantasie.
Sinds begin 2018 onderzoekt hij met collega Bart Van Dijck het bestaan van raadselachtige wezens die zij “de nestvlieders” noemen. Aan de hand van een recente signalisatie van deze wezens in de regio Herentals geven ze deze beschrijving van de de nestvlieder: “mysterieuze, armloze figuren, beide in een donkere lange middeleeuwse pij met een kap over de kop en veren van staal op de rug. Op het eerste zicht menselijke figuren, omdat ze samen dansen op harmonieuze klanken voortgebracht door het ritmisch op en neer gaan van het staal. Bij nader inzien hebben deze figuren geen menselijk gelaat, wel dragen ze een vogelachtige gebekte kop.”
www.ignacecami.be
Te zien zwervend over het STORMLoop parcours